मी शाळेची घंटा बोलतोय...
मुलांनो, ओळखलंत का मला? मी तुमच्या शाळेच्या पडवीत लोंबणारी घंटा. दिवसभर शांत उभी असते; पण माझा आवाज ऐकला की साऱ्या शाळेत हालचाल सुरू होते.
निर्मिती : मला पितळेचा घाट घालून कारागिरांनी घडवले आहे. माझ्या आत एक लोखंडी जीभ आहे, जी हाताने ओढली की माझ्या पोटात आदळून ‘टण्ण’ असा आवाज करते. माझ्या डोक्यावरच्या कडीने मी दोरीला अडकून उभी आहे.
प्रकार : आमच्यातही जाती आहेत — हाताने वाजवायची घंटा, विद्युत घंटा, टायमर लावलेली स्वयंचलित घंटा आणि आजकालची मधुर सूर काढणारी ‘म्युझिकल बेल’. काही शाळांत तर माझ्याऐवजी स्पीकरमधून गाणी वाजतात.
महत्त्व व उपयोग : मीच शाळेची वेळ सांगते. माझ्या पहिल्या आवाजाने प्रार्थनेची वेळ होते, मग पाठ्यपुस्तकांची, तासाची, सुट्टीची आणि शेवटची सुट्टी जाहीर होते. माझ्या आवाजामुळे शिस्त राहते, वेळेचे महत्त्व मुलांना कळते.
खंत : पण आज मन हळहळते. विद्युत घंटा आल्यानंतर मला विसरले गेले आहे. वर्षानुवर्षे माझ्यावर धूळ साचली आहे; कधी कुणी मला पुसतही नाही. ज्या माझ्यावर शाळेची शिस्त चालायची, तीच मला आज कुठल्याशा कोपऱ्यात विसरून गेली. तरीही माझी आशा आहे — कधीतरी माझा आवाज पुन्हा शाळेत घुमेल आणि मुलांच्या हास्याने ती पडवी भरून जाईल.