आशयसौंदर्य : कवयित्री आपल्या घराच्या झरोक्यातून बाहेरचे दृश्य पाहत असते. तिला एक मुलगी भातुकलीचा खेळ खेळताना व एक मुलगा चेंडू उडवताना दिसतो. दोघेही एकमेकांचे कसब शिकतात — मुलगी चेंडू नेमका झेलते आणि मुलगा बाहुलीला झोपवून स्वयंपाक शिकतो. हे पाहून कवयित्रीला उद्याच्या जगाचे आश्वासक चित्र दिसते — जिथे ‘हे काम मुलींचे, ते काम मुलांचे’ हा भेद राहणार नाही, तर स्त्री-पुरुष हातात हात घालून सर्व कामे व सर्व खेळ एकत्र करतील.
काव्यसौंदर्य : ‘झरोका’ हे दृश्य पाहण्याचे खिडकीरूपी प्रतीक आहे; त्यातून कवयित्री भविष्याकडे पाहत असल्याचा सुंदर ध्वन्यर्थ निर्माण होतो. ‘उद्याच्या जगाचं चित्र’, ‘आश्वासक’ हे शब्द आशावादाचा सूर लावतात. ‘सारेच खेळ एकत्र’ या ओळीत समतेचा विचार साध्या शब्दांत मुरलेला आहे.
भाषिक वैशिष्ट्ये : मुक्तछंदातील सहज, बोलत्या भाषेतील ओळी आहेत. ‘खेळले जातील सारेच खेळ’ या पुनरावृत्तीने लय व विचारावर भर निर्माण होतो. भातुकली व चेंडू ही लहानपणीची प्रतीके वापरून कवयित्रीने समाजपरिवर्तनाचा मोठा विचार सुंदर रीतीने व्यक्त केला आहे.
या ओळी समानतेची व उद्याच्या उज्ज्वल जगाची आशा देणाऱ्या आहेत.