शीर्षक : अविस्मरणीय सहल
आमच्या शाळेने यंदा पन्हाळा किल्ल्याची सहल आयोजित केली होती. नियोजनाची बातमी कळताच वर्गात उत्साहाचे वारे वाहू लागले. कोणी खाऊची यादी करू लागले, कोणी कॅमेरा मागू लागले. आईने दोन दिवस आधीच पोहे व लाडू बांधून ठेवले होते.
अखेर सहलीचा दिवस उजाडला. सकाळी सहा वाजता सर्वजण शाळेच्या गेटवर जमले. बस सुरू झाली आणि गाण्यांचा कार्यक्रम सुरू झाला. गाडी डोंगर-दऱ्यांतून वळणावळणांच्या रस्त्याने जाऊ लागली; दोन्ही बाजूला हिरवे डोंगर, धुक्यात हरवलेली शिखरे पाहून सर्वांची नजर थकत नव्हती.
तेवढ्यात अचानक आकाश काळवंडले आणि मुसळधार पाऊस कोसळला. डोंगरावरचा घाट रस्ता निसरडा झाला. समोरून येणारी गाडी पाहून आमच्या चालकांनी शांतपणे गाडी बाजूला घेतली व सर्वांना खाली उतरू नका, असे सांगितले. त्यांच्या प्रसंगावधानामुळे मोठी दुर्घटना टळली.
विद्यार्थ्यांनीही घाबरून न जाता एकमेकांना धीर दिला; शिक्षकांनी मदतीसाठी पुढाकार घेतला. पावसाची झड थांबल्यावर आम्ही जवळच्या धबधब्याजवळ थांबलो. इंद्रधनुष्य उगवले होते आणि धबधब्याच्या पाण्यावर सूर्यकिरणे पडून सोनेरी रेषा तयार होत होत्या. ते दृश्य पाहून सारे एकाच वेळी ‘वा!’ म्हणून उठले.
संध्याकाळी थकलेले पण आनंदी होऊन आम्ही घरी परतलो. तो पाऊस, तो धबधबा आणि चालकांचे प्रसंगावधान — हे सारे मनात कायमचे कोरले गेले. एकमेकांच्या सहकार्याने संकटावर मात करता येते, हा धडा त्या सहलीने दिला.
