संत नामदेवांनी या अभंगात मातृप्रेमाची विविध रूपे दाखवली आहेत. बाळ आगीत पडले तर दयाळू आई कसलाही विचार न करता त्याला वाचवण्यासाठी धावते. पिल्लू जमिनीवर पडताच पक्षिणी लगेच त्याच्याकडे झेप घेते. भुकेले वासरू हंबरले की गाय हंबरत त्याच्याकडे धावत येते. वनात वणवा लागल्यावर हरिणी आपल्या पाडसाच्या काळजीने व्याकूळ होते.
या सर्व उदाहरणांतून असे दिसते, की आई मग ती माणसाची असो, पक्ष्याची असो वा प्राण्याची, आपल्या पिल्लावर संकट आले की ती क्षणाचाही विलंब न करता त्याच्या रक्षणासाठी धावते. मातृप्रेम हे निःस्वार्थ, तत्पर आणि सर्व जीवांत सारखेच असते, हे कवीने प्रभावीपणे सांगितले आहे.