संत नामदेव स्वतःला विठ्ठलाचा ‘अंकित दास’ म्हणवतात. ते परमेश्वराला विनंती करतात, की जशी आई आगीत पडलेल्या बाळासाठी धावते, तसे देवा, तू माझ्या कामासाठी (संकटात) धावून ये.
ही विनंती त्यांनी अनेक उदाहरणांनी स्पष्ट केली आहे : पिल्लू जमिनीवर पडताच पक्षिणी झेप घेते, भुकेल्या वासराच्या हाकेला गाय हंबरत धावते, वणव्यात हरिणी पाडसासाठी चिंतित होते आणि चातक पक्षी पावसासाठी मेघाची आळवणी करतो. त्याचप्रमाणे नामदेव आर्ततेने देवाची आळवणी करतात. देव आणि भक्त यांचे नाते आई व बाळासारखे आहे, म्हणून भक्ताच्या हाकेला देवाने त्वरित धावून यावे, अशी त्यांची कळकळीची विनंती आहे.