शाल ही सन्मानाचे प्रतीक म्हणून दिली जाते, तर शालीनता म्हणजे नम्रता, सौजन्य आणि सुसंस्कृत वागणूक. नावात साम्य असले तरी शाल मिळाल्याने माणूस शालीन होत नाही. शालीनता हा माणसाच्या स्वभावाचा गुण आहे, तो बाहेरून येत नाही.
लेखकाच्या मते खरीखुरी शालीनता शालीविनाच शोभते. नारायण सुर्वे यांच्यावर शालींचा वर्षाव झाला, तरी त्यांची शालीनता हरवली नाही, कारण ते मुळातच शालीन होते. उलट सन्मानाच्या शालींच्या मोहाने माणसाचा नम्रपणा कमी होण्याचा धोका असतो. लेखकाने स्वतःला मिळालेल्या शाली गरिबांना वाटून टाकल्या; यातूनच खरी शालीनता दिसते. म्हणजे शाल महत्त्वाची नसून ती गरजूपर्यंत पोहोचवणारी संवेदनशीलता महत्त्वाची आहे, हे मला कळले.