वजन कमी करण्यासाठी पंतांनी दोरीवरच्या उड्यांचा प्रयत्न केला; पण आठ गुणिले दहाच्या लहानशा दिवाणखान्यात दोरी फिरवणेच अवघड होते. त्यामुळे पहिली उडीच शेवटची ठरली. पहिल्यांदा दोरीने ड्रेसिंग टेबलवरच्या बाटल्या खाली आणल्या आणि दुसऱ्यांदा ती शेजारच्या आचार्य बाबा बर्व्यांच्या गळ्यात अडकली.
बाबा बर्व्यांनी हा ‘दुष्टपणा’ मानून पंतांना क्षमा केली आणि वर तासभर ‘मौनाचं महत्त्व’ यावर बडबड केली; मौनावर भाषण करणारे स्वतःच बडबडत राहतात, ही विसंगती हसवते. टेलिफोन-ऑपरेटर असलेल्या पंतांना बोलणे सोडायचा सल्ला मिळतो, आणि शेवटी ‘दोरी आवळली का नाही’ म्हणून पंतांना पश्चात्ताप होतो. या प्रसंगातील विसंगती आणि अतिशयोक्तीमुळे निर्मळ विनोद निर्माण होतो.