पंतांनी वजन घटवण्याचा संकल्प केल्यावर त्यांच्या पत्नीचा उत्साह अवर्णनीय होता. ती रोज काहीतरी चमत्कारिक पदार्थ त्यांच्या पानात वाढू लागली. कधी नुसती उकडलेली पडवळे, तर कधी शेवग्याच्या शेंगा, भेंडी, चवळीच्या शेंगा अशा ‘सडपातळ’ भाज्यांचा खुराक सुरू झाला. कोबी, फ्लॉवरसारख्या ‘बाळसेदार’ भाज्यांची स्वयंपाकघरातून हकालपट्टी झाली.
मात्र हा उत्साह मजेशीर होता. ‘बिनसाखरेचा’ म्हणून दिलेल्या चहात प्रत्यक्षात साखर संपेपर्यंत साखर होती, आणि ‘वाढलं तर वाढू दे वजन’ म्हणत तिने साखरेचे लाडूही केले. म्हणजे बाहेरून उत्साह आणि आतून पतीच्या संकल्पाला सुरुंग, अशी तिची गमतीदार भूमिका होती.