कवितेत चित्रित झालेले कष्टकऱ्यांचे जीवन वाचून मन हेलावून जाते. आयुष्यभर राबूनही त्यांना पोटापुरती भाकरी मिळवण्यासाठीच झगडावे लागते. चंद्र, तारे, धुंद रात्री यांचा आनंद घ्यायला त्यांच्याकडे वेळच नसतो. त्यांचे हात, म्हणजेच त्यांचे सर्वस्व, दारिद्र्याकडे गहाण पडलेले असतात.
तरीही ते हार मानत नाहीत; दु:ख पचवून पुन्हा जगायला शिकतात, ही गोष्ट मला खूप प्रेरणादायी वाटते. समाजाची उभारणी करणाऱ्या या कष्टकऱ्यांना योग्य मोबदला, सन्मान आणि सुखाचे दिवस मिळाले पाहिजेत, असे मला मनापासून वाटते. त्यांच्या श्रमांविषयी आदर बाळगणे हे आपले कर्तव्य आहे.