(नमुना संवाद)
| पात्र | संवाद |
|---|---|
| सूर्य | दिवस संपला. आता मला अस्ताला जायला हवे; पण माझ्यानंतर या पृथ्वीला प्रकाश कोण देईल? |
| पणती | भास्करा, काळजी करू नकोस. मी लहान आहे, पण माझ्या परीने अंधार दूर करीन. |
| सूर्य | तू इतकी छोटी! तुझे तेज पुरेल का? |
| पणती | सारी धरा उजळवणे मला जमणार नाही; पण एका घरात, एका अंगणात तरी मी प्रकाश देऊ शकेन. |
| सूर्य | अगं, हीच तर खरी गोष्ट आहे. प्रत्येकाने आपल्या जागी प्रकाश दिला, तर अंधार उरणारच नाही. |
| पणती | आणि माझ्यासारख्या अनेक पणत्या एकत्र आल्या, तर रात्रही दिवाळीसारखी उजळेल. |
| सूर्य | तुझ्या बोलण्याने माझी चिंता मिटली. आता मी निश्चिंत मनाने अस्ताला जातो. |
| पणती | जा भास्करा, विश्रांती घे. उद्या सकाळी तू परत येईपर्यंत मी जागी राहीन. |
| सूर्य | तुझ्या नम्रतेत खरे तेज आहे, पणती. तुला माझा आशीर्वाद! |
| पणती | धन्यवाद! तुझ्याकडूनच तर मी इतरांसाठी जळायला शिकले. |