वाळवंटी प्रदेश म्हणजे ठणठणीत कोरडेपणा, पाण्याचे दुर्भिक्ष आणि रेताड जमीन. अशा ठिकाणी जीवन फुलणे अशक्य वाटते; पण निसर्ग तेथेही जादू करतो. वाळवंटात वर्षातून एखादाच पाऊस पडतो, कधी दोन-तीन वर्षे पाऊसच पडत नाही. या काळात प्रदेश वैराण, रुक्ष दिसतो; झाडाझुडपांवर एकही पान नसते.
मग एक दिवस पाऊस पडतो आणि जादू व्हावी तशी झाडाझुडपांना पालवी फुटते. जमिनीत दीर्घकाळ सुप्तावस्थेत पडून राहिलेल्या बियांतून रोपे वर येतात, त्यांवर भरगच्च फुले फुलतात. ओसाड भूप्रदेश हिरव्या, पिवळ्या, लाल रंगांनी बगिच्यासारखा चित्रमय दिसतो; मरुभूमीचे नंदनवन होते. हे वैभव थोडा काळच टिकते; पण रोपांच्या बिया मातीत पडून पुढच्या पावसापर्यंत जीव धरून राहतात.
तसेच कॅक्टससारख्या वनस्पती थोडेसे पाणी साठवून कोरड्या हंगामात मंद गतीने वाढत राहतात. थोड्याशा पाण्यावर वनस्पती फुलवणे आणि त्यांवर प्राणी जगवणे हा पृथ्वीवरचा चमत्कारच आहे. म्हणून ‘निसर्ग हा मोठा जादूगार आहे’ हे विधान वाळवंटी प्रदेशाला अगदी लागू पडते.