काव्यसौंदर्य.(इ) ‘झाडापासून आनंदी जगणे शिकावे’, या विधानातील विचार स्पष्ट करा.

झाड ध्यानस्थ ऋषीसारखे शांत असते. मुळावर घाव बसला तरी ते तक्रार न करता सहन करते. पानझड झाली तरी निराश न होता पुन्हा नवी पालवी धारण करते आणि नव्या नवरीसारखे सजते. पक्ष्यांना, वाटसरूंना ते आपुलकीने कवेत घेते. त्याची पाने सळसळून जणू हसत असतात आणि ते घट्ट पाय रोवून उभे राहते. या सर्वांतून आपण शिकावे, की दु:खाचे प्रसंग सहन करावेत, अपयशानंतर पुन्हा नव्याने उभे राहावे, इतरांना मदत करावी, आपल्या मुळांशी घट्ट राहावे आणि सदैव प्रसन्न राहावे. हेच आनंदी जगण्याचे सूत्र झाड आपल्याला शिकवते.