लेखकाने थंडीत कुडकुडणाऱ्या म्हाताऱ्या भिक्षेकऱ्याला ऊब मिळावी म्हणून दोन शाली दिल्या; पण त्याने त्या विकून दोन-तीन दिवस पोटभर जेवण केले. त्याच्या मते शालीच्या शोभेपेक्षा पोटाची आग अधिक वाईट होती.
माझ्या मते भिक्षेकऱ्याचा हा निर्णय त्याच्या परिस्थितीत योग्यच होता. उपाशी माणसासाठी अन्न ही पहिली गरज असते. यातून असे लक्षात येते, की कोणाला मदत करताना त्याची खरी गरज ओळखणे आवश्यक आहे. म्हणूनच लेखक म्हणतात, भुकेल्यास अन्न, तहानलेल्यास पाणी द्यावे. भिक्षेकऱ्याने शालीचा उपयोग आपल्या जगण्यासाठी केला; त्यात मला काही चूक वाटत नाही, उलट ते आपल्या समाजातील दारिद्र्याचे कटू वास्तव दाखवते.