उत्तर : (नमुना कथा)
शीर्षक : माळरानावरची हिरवाई
आमच्या गावाबाहेर एक ओसाड माळरान होते. तिथे ना झाड, ना सावली. उन्हाळ्यात तर तिथून चालणेही कठीण होई. एके दिवशी शाळेतल्या सात-आठ मुलांनी ठरवले, ‘हे माळरान आपण हिरवेगार करायचे!’
ही गोष्ट कळताच गावातले काही मोठे लोक हसले. ‘अरे, जिथे गवतही उगवत नाही तिथे तुम्ही झाडे जगवणार ?’ अशी त्यांनी थट्टा केली. पण मुले डगमगली नाहीत. रविवारपासून श्रमदान सुरू झाले. मुलांनी खड्डे खणले आणि रोपे लावली.
खरी अडचण होती पाण्याची. विहीर दूर होती आणि रोज बादल्या वाहणे अशक्य होते. तेव्हा गोपाळ आजोबांनी युक्ती सांगितली, ‘जुन्या प्लॅस्टिकच्या बाटल्यांना बारीक छिद्र पाडा, त्या पाण्याने भरून प्रत्येक रोपाजवळ उलट्या पुरा. थेंब थेंब पाणी मुळांना मिळेल.’ मुलांनी तसेच केले.
दोन पावसाळ्यांनंतर माळरानावर कडुनिंब, करंज, जांभूळ डोलू लागले. पक्ष्यांची किलबिल सुरू झाली. थट्टा करणारे गावकरीच आता मुलांचे कौतुक करू लागले आणि ग्रामसभेने त्या जागेला ‘बालवन’ असे नाव दिले.
तात्पर्य : जिद्द, एकी आणि योग्य युक्ती असेल तर अशक्यही शक्य होते.