उत्तर : (नमुना आत्मकथन)
मी शाळेची घंटा बोलतेय...
टण् टण् टण्... ओळखलंत का मला ? मी तुमच्या शाळेच्या व्हरांड्यात टांगलेली पितळेची घंटा. गेली चाळीस वर्षे मी या शाळेत आहे. एका कारागिराने भट्टीत धातू वितळवून, साच्यात ओतून मला घडवले आणि शाळेच्या पहिल्या मुख्याध्यापकांनी मोठ्या हौसेने मला इथे आणले.
रोजचा दिनक्रम : सकाळी माझ्या पहिल्या ठोक्याबरोबर शाळेला जाग येते. प्रार्थना, तासिका बदलणे, मधली सुट्टी आणि शाळा सुटणे — शाळेचे सारे वेळापत्रक माझ्या आवाजावर चालते. मी वक्तशीरपणाची आठवण करून देते.
आनंदाचे क्षण : मधल्या सुट्टीची घंटा वाजताच मुलांचा जो जल्लोष होतो, तो ऐकून मीही हरखून जाते. स्नेहसंमेलन, स्वातंत्र्यदिन, निकालाचा दिवस अशा क्षणांची मी साक्षीदार आहे. माझ्यासमोर शिकलेली मुले आज डॉक्टर, शिक्षक, सैनिक झाली, याचा मला अभिमान वाटतो.
खंत व संदेश : आता अनेक शाळांत माझी जागा विजेच्या बेलने घेतली आहे. कधी कधी काही मुले उगाचच मला दगडाने बडवतात, तेव्हा मला वेदना होतात. मुलांनो, वेळेचे मोल ओळखा. माझा प्रत्येक ठोका सांगतो — गेलेली वेळ परत येत नाही; म्हणून प्रत्येक क्षण सत्कारणी लावा.