Answer:
मी क्रीडांगण बोलतोय...
मुलांनो, ओळखलेत का मला? मी तुमच्या गावातील जुने क्रीडांगण. एकेकाळी संध्याकाळ झाली की माझ्या अंगाखांद्यावर मुलांची किलबिल सुरू व्हायची. कोणी क्रिकेट खेळे, कोणी कबड्डी, तर कोणी लपाछपी. मुलांचे हसणे, आरोळ्या आणि धावपळ पाहून मला खूप आनंद व्हायचा.
मुलांच्या जीवनात माझे स्थान खूप महत्त्वाचे आहे. मैदानी खेळांमुळे शरीर बळकट होते, मन ताजेतवाने राहते आणि संघभावना, खिलाडूवृत्ती, हार पचवण्याची ताकद हे गुण मुलांमध्ये येतात. मोठमोठे खेळाडूही अशाच मैदानांवर घडले आहेत.
पण गेल्या काही वर्षांत चित्र बदलले. टीव्ही, मोबाईल आणि व्हिडिओ गेम्स यांचा प्रभाव वाढला. मुले घरातच पडद्यासमोर बसू लागली. माझ्याकडे येणारी पावले कमी झाली. त्यातच माझ्या कडेला दुकाने, वाहनतळ उभे राहिले. हळूहळू माझ्या जागेवर अतिक्रमण होत गेले.
आज माझी अवस्था दयनीय आहे. माझ्यावर कचरा टाकला जातो, गवत वाढले आहे, आणि खेळायला जागाच उरलेली नाही. ज्या मुलांच्या हसण्यावर मी जगत होतो, ती मुलेच दुरावली, याची मला मनापासून खंत वाटते.
मुलांनो, माझी एकच विनंती आहे – पडद्यातून बाहेर या, माझ्यावर पुन्हा खेळा. मला स्वच्छ ठेवा, माझे रक्षण करा. तुम्ही खेळलात, तरच मी जिवंत राहीन आणि तुम्ही निरोगी राहाल.