Answer: (नमुना आत्मकथन) खाली.
मी आरसा बोलतोय...
नमस्कार मित्रांनो! मला ओळखलंत ना? रोज सकाळी तुम्ही ज्याच्यासमोर उभे राहून केस विंचरता, तो मी आरसा. आज मला माझं मन तुमच्यासमोर मोकळं करायचं आहे.
शोध/निर्मिती : फार पूर्वी माणूस शांत पाण्यात आपले प्रतिबिंब पाहत असे. पुढे माणसाने तांबे, कांसे यांसारख्या धातूंचे पृष्ठभाग घासून गुळगुळीत केले आणि त्यात आपले रूप पाहू लागला. कालांतराने काचेच्या एका बाजूला धातूचा चकचकीत थर लावून माझे आजचे रूप तयार झाले. कारखान्यात काच कापून, तिला मुलामा देऊन आणि सुंदर चौकटीत बसवून मला घडवले जाते.
आनंदाचे क्षण : लग्नाच्या दिवशी नवरीने नटूनथटून माझ्यात पाहिले आणि लाजून हसली, तो क्षण मी कधीच विसरणार नाही. लहान बाळ माझ्यात स्वतःला पाहून खिदळते, हात लावून पाहते, तेव्हा मलाही गुदगुल्या होतात. परीक्षेला निघताना एखादा विद्यार्थी माझ्याकडे पाहून आत्मविश्वासाने स्वतःलाच ‘ऑल द बेस्ट’ म्हणतो, तेव्हा मला खूप आनंद होतो.
गरज व महत्त्व : माझ्याशिवाय तुमचा दिवस सुरू होत नाही. केवळ घरातच नव्हे, तर वाहनांमध्ये मागचे वाहन पाहण्यासाठी, दवाखान्यात दात तपासण्यासाठी, दुर्बिणी आणि विज्ञानाच्या प्रयोगशाळांतही माझा उपयोग होतो. मी नेहमी खरे तेच दाखवतो; म्हणून ‘आरशासारखे स्वच्छ मन’ असे म्हटले जाते.
खंत : पण कधी कधी मला वाईट वाटते. माणसे मला फक्त बाह्यरूप पाहण्यासाठी वापरतात; मनाचे सौंदर्य पाहायला ती विसरतात. थोडासा धक्का लागला तरी मी तडकतो, आणि मग मला अडगळीत टाकले जाते. ‘आरसा फुटला तर अपशकुन’ असे म्हणून लोक घाबरतात, याचेही मला दुःख होते.
मित्रांनो, मला जपून वापरा आणि माझ्यात पाहताना फक्त चेहराच नाही, तर स्वतःचे मनही तपासा. स्वतःशी प्रामाणिक राहा — हाच माझा तुम्हाला संदेश आहे.