Answer: सूर्य – मोठी, कर्तृत्ववान व्यक्ती; पणती – लहान पण जबाबदारी स्वीकारणारी सामान्य व्यक्ती.
गुरुदेव रवींद्रनाथ टागोर यांच्या मूळ बंगाली कवितेचे हे श्यामला कुलकर्णी यांनी केलेले मराठी रूपांतर आहे. अस्ताला जाताना सूर्याचे डोळे पाणावतात; ‘मी गेल्यावर पृथ्वी अंधारात बुडेल, तिला कोण वाचवेल?’ अशी त्याला काळजी वाटते. सूर्य हे जगासाठी आयुष्यभर झटणाऱ्या, मोठ्या आणि कर्तृत्ववान व्यक्तीचे प्रतीक आहे.
कोणीच पुढे येत नाही तेव्हा छोटी पणती नम्रपणे पुढे येते आणि ‘माझ्या परीने मी धरा उजळून टाकीन’ असे आश्वासन देते. पणती हे सामान्य माणसाचे प्रतीक आहे; तिची शक्ती थोडी आहे, पण जबाबदारी घेण्याचे धैर्य मोठे आहे. तिचे शब्द ऐकून सूर्य समाधानाने अस्ताला जातो.
या प्रतीकांतून कवी सांगतात की लहान माणसानेही आपल्या कुवतीनुसार जग सुंदर करण्याचा प्रयत्न केला, तर अंधार दूर होतो; प्रत्येकाच्या छोट्या प्रयत्नालाही मोठे मोल असते.