Answer: कवी आपल्या आयुष्यातील दुःखाचे वर्णन करतो — इतरांना सुखावणाऱ्या सावल्याही त्याला चटके देतात आणि अश्रू गीतांसारखे सतत त्याच्यासोबत राहतात; जणू दुःखालाच त्याचा लळा लागला आहे.
अर्थ : कवी म्हणतो, माझ्या आयुष्याच्या वाटेवर कोठून कोण जाणे, या सावल्या समोर आल्या आहेत. सावली म्हणजे खरे तर उन्हात गारवा देणारी, विसावा देणारी गोष्ट; पण माझे नशीब असे आहे की मला या सावल्यांच्याही झळा लागतात, म्हणजे सुखाचे क्षणसुद्धा मला दुःखच देतात.
जशी गीते कवीची सतत सोबत करतात, तसेच हे अश्रू (आसवे) माझ्या सोबत सतत राहतात. हे असे कोणते दुःख आहे, की ज्याला माझा लळा लागला आहे — म्हणजे ते दुःख मला सोडून जायलाच तयार नाही, जणू ते माझ्यावर माया करणाऱ्या सोबत्यासारखे माझ्याजवळ राहते.
या ओळींमधून कवीच्या जीवनातील सततच्या दुःखाची, एकाकीपणाची आणि त्या दुःखालाच आपलेसे करून जगण्याची भावना व्यक्त होते. ‘सावल्यांच्या झळा’ आणि ‘दुःखाला लागलेला लळा’ या विरोधाभासी कल्पनांमुळे ओळी अधिक परिणामकारक झाल्या आहेत.